Model współpracy administracji publicznej i organizacji pozarządowych - wypracowanie i upowszechnienie standardów współpracy
Strona główna
Usługi społeczne
» Kultura
» Pomoc społeczna
» Oświata
» Ochrona zdrowia
» Sport i rekreacja
Usługi techniczne
Rozwój instytucjonalny
Efektywność energetyczna
Współpraca JST-NGO
Współpraca między JST
Dialog społeczny
SMUP
Mapa Praktyk
Inne bazy danych
Publikacje i dokumenty
Portal jst.org.pl

1.583.785
gości odwiedziło nas
od 1 kwietnia 2008 r.

 Usługi społeczne : Pomoc społeczna
Program przeciwdziałania procederowi żebractwa na terenie miasta Poznania na lata 2008-2010

.:   Skrót i Metryka -> Pełna prezentacja -> Załączniki   :.


Opis sytuacji przed wdrożeniem

Działania na rzecz dzieci i młodzieży przejawiające się tworzeniem czy wspieraniem zintegrowanych programów przeciwdziałania przemocy, demoralizacji, wykolejeniu i przestępczości są jednym z priorytetów strategicznych polityki społecznej miasta Poznania.

W latach 2001-2003 Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie we współpracy Strażą Miejską prowadził kampanię „Żebractwo to wybór nie konieczność” zainicjowaną przez Kolegium Pracowników Służb Społecznych i Urząd Miasta, a w 2004 r. zainicjował akcję „Powrót z ulicy”. Pierwsza z nich, skierowana głównie do osób dorosłych miała na celu pouczenie o działaniach niezgodnych z prawem i wskazanie możliwości uzyskania wsparcia. W trakcie tej drugiej akcji trzyosobowe patrole w składzie - pracownik socjalny MOPR, strażnik Straży Miejskiej i funkcjonariusz Policji, kontrolowały i obserwowały miejsca, w których uprawiany był proceder żebractwa. Dokonywano rozpoznania sytuacji opiekuńczo-wychowawczej dzieci i młodzieży, upominano, ustalano przyczyny żebractwa. Po miesiącu od ujawnienia procederu żebractwa pracownicy MOPR-u kontaktowali się z rodziną żebrzącego dziecka, sprawdzając jego sytuacje opiekuńczo-wychowawczą.   Doświadczenia przeprowadzonych akcji wskazały na konieczność realizacji kompleksowego programu wieloletniego, który ograniczyłby zjawisko żebractwa i zapobiegł demoralizacji i przestępczości dzieci i młodzieży.

W Poznaniu powołano (Zarządzeniem Prezydenta Miasta) interdyscyplinarny Zespół Projektowy. W jego skład weszli przedstawiciele instytucji,  które w swojej działalności stykają się z osobami żebrzącymi. Zespół zlecił wykonanie szczegółowych badań, które uwzględniały cechy demograficzne, deklarowaną sytuację życiową, deklarowane przyczyny, cel i strategię żebraczą, zapatrywania na przyszłość osób żebrzących; cechy demograficzne i reakcje przechodniów; formy wsparcia oferowane przez instytucje publiczne i organizacje pozarządowe.

Do pozyskania danych wykorzystano techniki badań stosowane w naukach socjologicznych, takie jak obserwacja, wywiad, analiza dokumentów źródłowych. Na potrzeby badań opracowane zostały odpowiednie narzędzia badawcze - karta obserwacji i kwestionariusze wywiadu.  Za osoby żebrzące uznano osoby, które w sposób bierny lub czynny proszą o jałmużnę, przyjmując i stosując figury oraz socjotechniki żebracze. W okresie od sierpnia do października 2007 badaniu poddano 73 dorosłe osoby żebrzące, w tym: 45 mężczyzn i 28 kobiet oraz 49 dzieci (w tym: 42 chłopców i 7 dziewcząt). Wśród dorosłych, deklarowanym powodem żebractwa był najczęściej brak wystarczających środków do życia, ubóstwo, jednak zarobione pieniądze częściej wydawano na używki aniżeli na żywność. Trzy czwarte badanych deklarowało, że nie korzysta z żadnej pomocy instytucjonalnej, natomiast 35% spośród nich przyznało, że wcale jej nie chce.  Badane żebrzące dzieci w zamian za pieniądze oferowały różne usługi, np. mycie okien samochodowych, znajdowanie miejsca parkingowego. Ponad połowa z nich zadeklarowała, że pomysł zaczerpnęła od kolegów. Dzieci zbierające datki, nie utożsamiały tego zajęcia z żebractwem, wielu z nich uważało to po prostu za pracę i lubiło to zajęcie. Ponad połowa badanych dzieci nie miała pomysłu na swoją przyszłość.

Badania przechodniów (1 626 osób, w tym 957 kobiet i 669 mężczyzn) wykazały między innymi, że trzy czwarte osób, które zauważyły osobę żebrzącą i ją wsparły to kobiety, z których prawie połowa nie ukończyła 30 roku życia.

Przeprowadzone badania 14 instytucji publicznych i organizacji pozarządowych (Poradnia Leczenia Uzależnień i Współuzależnień, Kuchnia Społeczna Zgromadzenia Sióstr Urszulanek,  Polski Czerwony Krzyż, Polski Komitet Pomocy Społecznej, Wielkopolskie Stowarzyszenie na Rzecz Rodzin i Osób Niepełnosprawnych Rodzina-Rodzinie, Fundacja pomocy Samotnej matce Pro-Vita,  Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie, Caritas Archidiecezji Poznańskiej, Stowarzyszenie Pogotowie Społeczne, Fundacja Wzajemnej Pomocy „Barka”,  Pogotowie Opiekuńcze, Ośrodek dla Bezdomnych, Straż Miejska, Sekcja Prewencji Komendy Miejskiej Policji) pokazały, że nie funkcjonuje wyspecjalizowana jednostka wspierająca osoby żebrzące,  choć MOPR wspólnie z Policją i Strażą Miejską realizował już programy do nich adresowane, nie ma współpracy w tym zakresie pomiędzy organizacjami pozarządowymi, tylko jedna z tych organizacji pracuje metodą streetworkingu. Organizacje wskazały na potrzebę podjęcia systemowej współpracy i skoordynowania działań. 

 


Opis ogólnego podejścia i szczegółowych zadań

Program Przeciwdziałania Procederowi Żebractwa na terenie miasta Poznania na lata 2008-2010 swoim zasięgiem obejmuje zarówno dzieci, jak i dorosłych żebrzących, adresowany jest także do osób, które udzielają wsparcia w formie datków, jak również do instytucji, które świadczą pomoc osobom, które z różnych przyczyn nie funkcjonują społecznie prawidłowo. Podejmowanie działań na rzecz dzieci i młodzieży jest priorytetem strategicznym polityki społecznej Miasta Poznania. Program wpisuje się w Roczny Program Współpracy Miasta Poznania z Organizacjami Pozarządowymi.

Osoby żebrzące (dzieci i dorosłych) spotkać można wszędzie, żebractwo jest kwestią złożoną i ma podtekst ekonomiczno-społecznym. Celem głównym programu jest ograniczenie liczby osób trudniących się procederem żebractwa na terenie miasta Poznania poprzez przygotowanie programów wspierających, przeciwdziałających patologii,  przestępczości i demoralizacji dzieci.  Przeprowadzenie badań nt. „Zjawisko żebractwa w Poznaniu – diagnoza na rzecz wsparcia” pozwoliło lepiej oszacować potrzeby, a dzięki temu efektywniej zaplanować kolejne działania na rzecz poprawy warunków życia mieszkańców i bezpieczeństwa publicznego.

Celami szczegółowymi programu są:

  • zwiększenie świadomości osób żebrzących oraz wspierających osoby żebrzące na temat konsekwencji uprawiania procederu żebractwa,
  • zwiększenie dostępu do informacji o możliwościach uzyskania wsparcia przez osoby doświadczające kryzysów funkcjonowania,
  • działania mające na celu ograniczenie procederu żebractwa,
  • zwiększenie dostępu do istniejących form zatrudnienia oraz poprawa funkcjonowania społecznego,
  • poprawa współpracy instytucji publicznych oraz z organizacjami pozarządowymi, polepszenie przepływu informacji pomiędzy instytucjami, rozwój metod pracy.

Zespół Projektowy „Programu Przeciwdziałania Procederowi Żebractwa na terenie miasta Poznania na lata 2008-2010”, którego skład osobowy stanowią przedstawiciele Straży Miejskiej, Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie, Kolegium Pracowników Służb Społecznych (Szkoła Państwowa kształcąca Pracowników Służb Socjalnych), Straży Granicznej, Komendy Miejskiej Policji, Wydziału Zdrowia i Spraw Społecznych UM Poznania powołany został Zarządzeniem Nr 447/2007/P Prezydenta Miasta Poznania z dnia 22 czerwca 2007 r. i miał za zadanie przygotowanie programu.

Punktem wyjściowym opracowania Programu była diagnoza (jej wykonanie zlecono wybranej w konkursie organizacji pozarządowej) i raport „Zjawisko żebractwa w Poznaniu – diagnoza na rzecz wsparcia”. Po ich analizie, rozpoczęto prace nad przygotowaniem „Programu Przeciwdziałania Procederowi Żebractwa na terenie miasta Poznania na lata 2008-2010”, w którym wskazano kolejne działania, tworzące zintegrowane programy przeciwdziałania przemocy, demoralizacji, wykolejeniu i przestępczości młodego pokolenia.

Podzielono je na trzy rodzaje, tj. prowadzenie działań informacyjnych, interwencyjnych i wskazywanie alternatyw. Zdaniem osób opracowujących program, tylko działania kompleksowe skutecznie i efektywnie oddziaływać mogą na jednostkę i jej środowisko.  Do wdrożenia przygotowanego i przedstawionego na Sesji RM miejskiego programu przeciwdziałania procederowi żebractwa, Prezydent Miasta Poznania zobligował Zespół Projektowy Zarządzeniem Nr 370/2008/P z dnia 4.07.2008 r.

Aby prawidłowo realizować program powołano koordynatora, którego zakres obowiązków obejmuje w szczególności:

  • koordynację prac związanych z Programem Przeciwdziałania Procederowi  Żebractwa na terenie miasta Poznania na lata 2008-2010 współpracę z Przewodniczącym Zespołu Projektowego Programu,
  • przygotowywanie wymaganych sprawozdań, analiz dla Zespołu projektowego Programu,
  • przygotowanie kampanii informacyjnych, uczestnictwo w audycjach radiowych, telewizyjnych promujących program,
  • opracowanie propozycji harmonogramu działań,
  • monitorowanie realizacji programu, określanie zgodności podejmowanych działań z przyjętym harmonogramem- przedstawienie propozycji działań interwencyjnych i korygujących w sytuacjach zagrażających prawidłowej realizacji Programu i osiąganiu założonych efektów,
  • współdziałanie z instytucjami, uczelniami, organizacjami pozarządowymi, Miejskim Ośrodkiem Pomocy Rodzinie, Strażą Miejską, Miejską Komendą Policji, Miejskim Centrum Interwencji Kryzysowej w sprawach wdrażania projektu,
  • opracowywanie materiałów analitycznych dotyczących realizowanego projektu dla potrzeb Prezydenta i Rady Miasta,
  • przygotowywanie projektów uchwał Rady Miasta i zarządzeń Prezydenta,
  • uczestnictwo w posiedzeniach Zespołu Projektowego Programu,
  • współdziałanie z innymi Wydziałami Urzędu i jednostkami zewnętrznymi podczas wdrażania programu,
  • przyjmowanie mieszkańców w sprawie skarg i wniosków dotyczących realizacji programu.

Program realizowany jest poprzez:

  • kontynuację akcji skierowanych do osób żebrzących, prowadzonych wcześniej przez   MOPR,
  • kampanie informacyjne, konferencje prasowe, funkcjonowanie infolinii przyjmującej zgłoszenia interwencji dotyczących  żebractwa skierowane do mieszkańców,
  • rozpatrywanie indywidualnych sytuacji osób żebrzących, w tym cudzoziemców, przez Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie, przy współpracy z Policją i Strażą Graniczną,
  • wspieranie przez miasto programów organizacji pozarządowych związanych z pracą streetworkerów, pedagogów ulicy, wzbogacanie oferty spędzania czasu wolnego dla dzieci i młodzieży,
  • kierowanie dorosłych osób żebrzących do programów reintegracji zawodowej i społecznej, pracę socjalną z rodziną.

We wcześniejszych akcjach realizowanych przez MOPR („Powrót z ulicy” oraz „Żebractwo osób dorosłych na terenie miasta Poznania” – ze zmienioną obecnie na bardziej „przyjazną” nazwą „Działania na rzecz ograniczenia żebractwa osób dorosłych w Poznaniu”) udział brały patrole trzyosobowe (pracownik MOPR, Straż Miejska i przedstawiciel policji) i z racji uwarunkowań prawnych Straży Miejskiej były to patrole umundurowane.

Korzystając z wcześniejszych doświadczeń w programie  przewidziano  dokonywanie interwencji również przez patrole bardziej przyjazne, nieumundurowane. Zgodnie z harmonogramem, głównie w weekendy, patrole (pracownik socjalny, policjant) docierają  do osób żebrzących z informacjami dotyczącymi możliwości wsparcia.  W roku 2009 przeprowadzono 51 patroli a na rok 2010  zaplanowano taką samą liczbę.    

Przy realizacji projektu zatrudnionych było 70 osób, w tym do:

  • obsługi infolinii - 6 osób,
  • obsługi i administrowanie podstrony - 3,
  • przygotowania i realizacja kampanii - 11 (oraz osoby zaangażowane przy druku i ekspozycji materiałów),
  • przygotowania konferencji - 2 (oraz 5 osób zaangażowanych przy obsłudze w dniu konferencji),
  • realizacji zadań przez Pogotowie Społeczne - 11,
  • realizacji zadań Fundacji SIC! - 8 (w tym 5 wolontariuszy),
  • akcje patrolowych: „Powrót z ulicy" i „Działania na rzecz ograniczenia żebractwa osób dorosłych na terenie miasta Poznania - 19 (7 pracowników socjalnych i 12 policjantów).

 

Rezultaty wdrożenia narzędzia

W roku 2009 przeprowadzono kampanię informacyjną skierowaną do mieszkańców (konferencje prasowe, podstrona internetowa www, ulotki, bilbordy, plakaty, citylighty) mającą na celu zwiększenie świadomości mieszkańców miasta na temat zjawiska  żebractwa, zwiększenie dostępu do informacji o możliwościach uzyskania  pomocy przez osoby doświadczające kryzysów funkcjonowania.

W czerwcu 2010 roku zrealizowano drugą edycję kampanii. Pierwszy etap polegał na ekspozycji plakatów na słupach miejskich i w pojazdach komunikacji miejskiej, tj. w autobusach i tramwajach. Ponadto plakaty umieszczone zostały w budynkach dworca PKS, PKP, portu lotniczego „Ławica", filiach dzielnicowych Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie oraz w komisariatach Policji i Straży Miejskiej. W drugim etapie dystrybuowano materiały informacyjne adresowane do klientów centrów handlowych, lokali gastronomicznych i kierowców, tzn. żetony do wózków sklepowych (centra handlowe), stojaki z dwujęzyczną ulotką (lokale gastronomiczne) i zawieszki do aut (stacje benzynowe, Strefa Płatnego Parkowania).

Działa również infolinia czynna codziennie od 7.30 do 22.00 w Miejskim Centrum Interwencji Kryzysowej, gdzie można zasięgnąć informacji i porad na temat możliwości i sposobów udzielenia pomocy osobom żebrzącym lub zgłaszać interwencje związane z zaobserwowanym incydentem żebractwa. Prowadzona jest strona internetowa www.poznan.pl/zebractwo poświecona zjawisku żebractwa i Programowi. Ponadto znajdują się na niej bieżące informacje oraz Mały Poradnik Przechodnia.

W czerwcu 2009 roku zorganizowano  konferencję  pt.:  "Żebractwo jako kwestia społeczna", której celem było poruszenie zagadnień zjawiska żebractwa w świetle prawa i patologii społecznych oraz żebractwo wśród dzieci, jak również prezentacja lokalnych prób ograniczenia tego procederu. Spotkanie zaadresowano do osób zajmujących się zawodowo udzielaniem pomocy żebrzącym - dorosłym i dzieciom, do pracowników sądów, uczelni wyższych, jednostek samorządowych i pozarządowych. Zaproszono również przedstawicieli poznańskich restauratorów, sieci handlowych i innych placówek, na terenie których dochodzi do procederu żebractwa. Przedstawiciele Urzędów Miast Krakowa, Wrocławia i Poznania podjęli współpracę na rzecz ograniczania żebractwa, korzystając z wzajemnych doświadczeń i wypracowanych rozwiązań prezentowanych w trakcie konferencji.

W roku 2009 rozpoczęto w ramach programu realizację projektów dotyczących pracy pedagogów ulicy - streetworkerów. Projekty te, zakładające pracę na rzecz ok. 30 dzieci rocznie, zlecone zostały organizacjom pozarządowym. Organizacje wyłoniono na podstawie procedury rozstrzygania konkursowego zlecania zadań publicznych. W ramach programu finansowane są działania dwóch organizacji, tj. Fundacji SIC! - Centrum Innowacji Społecznej i Pogotowia Społecznego.  Podjeto próbę integracji środowiska organizacji pozarządowych pracujących w Poznaniu metodą streetworkingu, z dziećmi bezpośrednio na ulicy, mającą na celu stworzenie możliwości wymiany doświadczeń oraz  okazji do wypracowania efektywnych metod działania. Efektem spotkań było podjęcie współpracy między organizacjami, jak również z instytucjami miejskimi, dotyczącej np. przekazywania informacji o miejscach, w których ujawniano proceder żebractwa, aby w ten sposób rozpocząć tam bezpośrednio pracę przez streetworkera.

Prawie 700 osób skorzystało z poradni Punktu Informacyjno-Konsultacyjnego, a streetworkerzy nawiązali w środowisku 1742 kontakty z 740 osobami, w tym z 17 rodzinami, mediując  w sytuacjach konfliktowych i motywująć do skorzystania z profesjonalnej pomocy. W roku 2009 streetworkerzy realizujący zadania w ramach programu spotkali się z 231 dorosłymi osobami żebrzącymi, z czego 90 osób zdecydowało się na skorzystanie z pomocy instytucjonalnej. Udzielono im następującej pomocy:

  • 60 osób zamieszkało w ośrodku dla osób bezdomnych,
  • 54 osoby skorzystały z instytucjonalnej pomocy, mającej na celu przygotowanie i motywowanie do podjęcia legalnych form zatrudnienia,
  • 17 osób podjęło terapię,
  • 9 osób podjęło edukację w Centrum Integracji Społecznej,
  • 14 osób podjęło pracę,
  • 14 osobom udzielono pomocy w uzyskaniu dokumentów i świadczeń,
  • 28 osobom udzielono pomocy medycznej,
  • 19 osób skorzystało z kąpieli,
  • 48 osób skorzystało z punktu wydawania odzieży.

     Ponadto, w ramach prowadzonego badania, streetworkerzy prowadzili obserwację 23 dzieci żebrzących, z czego 12 spośród tych dzieci uczestniczyło w organizowanych zajęciach. W sumie, we wspomnianych zajęciach, uczestniczyło 41 dzieci żebrzących.

     W efekcie programu: 245 osób zdecydowało się na zamieszkanie w placówkach dla osób bezdomnych, w tym 96 osób zostało włączonych we wspólnotę hostelową Pogotowia, 38 osób zdecydowało się na podjęcie terapii uzależnień, ustalono 96 Indywidualnych Programów Wychodzenia z Bezdomności, każdej osobie udzielono pomocy doraźnej, wsparcie socjalne w ramach Punktu Informacyjno-Konsultacyjnego dostępne było w wymiarze 10 godzin tygodniowo, objęto działaniami projektowymi w sumie 170 dzieci, w tym 41 dzieci trudniących się żebractwem.

     Dzięki programowi i podjętym działaniom:

  • podniósł się poziom wiedzy w społeczności lokalnej na temat zjawiska żebractwa (cechy społeczno-demograficzne osób żebrzących, postawy przechodniów wobec żebrzących, instytucje i organizacje działające na rzecz osób żebrzących),
  • zwiększyła się  integracja instytucji i organizacji, które wspierają osoby żebrzące i stykają się z tym zjawiskiem,
  • poprawiła się wymiana informacji w ramach portalu - wzajemne poznanie się organizacji i instytucji owocuje podjęciem współpracy i lepszym świadczeniem usług na rzecz osób wykluczonych
  • polepszył się dostępu do informacji o możliwościach pomocy, doradztwa i innych metod ukierunkowanych na wsparcie osób wykluczonych społecznie,
  • zwiększono zakres profesjonalnej, interdyscyplinarnej pomocy osobie żebrzącej,
  • uświadomiono dzieciom i młodzieży zajmującej się żebractwem, że ich działania są niezgodne z prawem i stanowią wykroczenie przeciwko porządkowi publicznemu
  • wzrosła  świadomość mieszkańców i mediów, że praca czy oferowane usługi są formą żebractwa,
  • zwiększyła się świadomości osób żebrzących na temat możliwości uzyskania pomocy,
  • powstał kompleksowy system pomocy, który koncentruje się nie tylko na udzielaniu pomocy doraźnej, ale również na stymulowaniu do podjęcia działań na rzecz rozwoju osobistego i społecznego.
Oszacowanie nakładów poniesionych na realizacje projektu

Całkowity koszt realizacji programu finansowany jest z budżetu (budżet miasta, dotacje dla NGO’s, środki wydziału, Program Profilaktyki Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, budżet MCIK)  i wynosi 521 535 zł. Na koszt ten składają się koszty osobowe (wynagrodzenie otrzymuje tylko koordynator Programu oraz osoba obsługująca infolinię), koszty dotacji dla organizacji pozarządowych jak również koszt materiałów informacyjnych i usług telefonicznych. W roku 2011 przeprowadzona zostanie kolejna diagnoza zjawiska żebractwa w Poznaniu (budżet przedsięwzięcia w załączeniu).

Zasady równości płci

Sam projekt ma charakter neutralny, skierowany jest do osób żebrzących, w tym dzieci, w żaden sposób nie dyskryminując ich, ani jako grupy społecznej, ani ze względu na płeć.  Ma na celu dotarcie do specyficznej grupy osób trudniących się żebractwem i udzielenie im różnorodnych form wsparcia, poprawę życia i funkcjonowania społecznego, wskazanie dorosłym między innymi możliwości reintegracji społecznej i zawodowej, a dzieciom alternatywnych form spędzania czasu. Realizacja programu w sposób pośredni zwiększa bezpieczeństwo całego społeczeństwa, które staje się również beneficjentem programu, bez względu na płeć. W grupie, którą poddano diagnozie, występuje przewaga mężczyzn (62%). Nie wynika to jednak z niestosowania zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn, a raczej, założyć można, predyspozycji płci co do wyboru „sposobu życia”.

Współpraca ze społeczeństwem obywatelskim

Realizatorami programu są instytucje publiczne: Urząd Miasta, Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie, Straż Miejska, Komenda Miejska Policji, Straż Graniczna, Kolegium Pracowników Służb Społecznych (Szkoła Państwowa kształcąca Pracowników Służb Socjalnych) oraz wyłonione w drodze konkursu organizacje pozarządowe (Fundacja SIC!- Centrum Innowacji Społecznej i Pogotowie Społeczne). Podejmowane działania mają charakter systemowy, opracowano wspólne, wiążące wszystkie strony wewnętrzne interwencyjne procedury postępowania. Organizacje pozarządowe, przy realizacji swoich zadań współpracują z wolontariuszami.  Efekty wdrożenia programu to nie tylko udzielona pomoc osobom potrzebującym, ale także wzrost wiedzy społeczeństwa na temat przyczyn trudnienia się żebractwem i możliwości udzielenia pomocy przez samych mieszkańców miasta. Podjęte działania i uzyskane rezultaty wspomagają rozwój społeczeństwa obywatelskiego i demokracji obywatelskiej

Zalecenia dla instytucji zainteresowanych replikacją

W początkowej fazie realizacji miasto spotkało się z zarzutami: niepotrzebnego wydatkowania pieniędzy (żebracy byli, są i będą); próbą „usunięcia” żebraków z ulic. Podejmowane działania w żaden sposób nie są represyjne, żaden z żebrzących nie podlega żadnej karze, kierowane są głównie do dzieci i młodzieży i są tylko sposobem dotarcia do tej grupy społecznej oraz stwarzają możliwość przekazania osobom udzielającym finansowego wsparcia o innych formach pomocy.

Planując podobny program niezbędne jest powołanie Zespołu Projektowego (składającego się z przedstawicieli wszystkich jednostek odpowiedzialnych za realizację) oraz koordynatora, którego zadaniem będzie koordynowanie i monitorowanie prac ujętych w programie. Sprawdza się to w szczególności w przypadku kilku czy też kilkunastu współpracujących z sobą podmiotów, które nie tylko na etapie planowania, ale szczególnie w trakcie realizacji muszą szybko i skutecznie reagować na pojawiające się, wcześniej nieprzewidziane sytuacje jak np. bariery, a raczej uwarunkowania prawne w zakresie współpracy z policją. Stąd należy wypracować wspólne, wewnętrzne,  jasne interwencyjne procedury postępowania.

Równie ważne jest zapewnienie odpowiednich środków celem realizacji poszczególnych zadań oraz elastyczność pozwalającą na rozbudowanie, przebudowanie oferty adekwatnie dla osób potrzebujących pomocy (np. w sytuacji gdy są to cudzoziemcy). Należy ustalić również mierzalne mierniki, które pozwolą ocenić efektywność podejmowanych działań (w przypadku dużego miasta może to być utrudnione z uwagi na napływające osoby z zewnątrz) – stąd zakłada się powtórzenie diagnozy w 2011 r. – po trzech latach funkcjonowania programu.

Przyczyn żebractwa jest wiele, dlatego realizacja zadań powinna być zharmonizowany z miejską strategią polityki społecznej oraz z realizacją miejskich programów dotyczących przeciwdziałania wykluczeniu społecznemu, w tym Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Programu Przeciwdziałania Narkomanii jak również z programami przeciwdziałania handlem ludźmi.   

.:   Skrót i Metryka -> Pełna prezentacja -> Załączniki   :.

Projekt współfinansowany przez Unię Europejską w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego